مسئوليت بر دوش داريم...

در زادگاهمان، دوستي دارم بنام صادق. وقتي صادق در شکم مادرش بوده، خبر شهادت برادرش (سيد کميل قريشي) رسيده و در اثر شوک مربوط به اين خبر که به مادرش وارد شده، ايشون از نظر ذهني ،فکري و بدني تا اندازه اي دچار عقب ماندگي شده است.با اينکه بيست و چند سال از سنش ميگذره، بعضاً حالات غيرعادي و کلمات و جملات نامربوط ميگه که موجب خنده و تمسخر ديگران ميشه... در عوض برخي کمبودها، حافظه بسيار خوبي داره... خلاصه فردي خاص هست که انصافاً نه ميشه در رديف مجانين ها قرارش داد و نه در رديف افراد عادي...

هنوز بار سنگين جانفشاني هاي غيورمردان اين مرز بوم بر دوش ماست. داغ مصيبت جوان، يكي از مشكلات يك پدر و مادر شهيد است، اما كسي چه ميداند كه زخمهاي جنگ تا ساليان دراز بر تن خانواده هاي شهيد، چه مي كند...

كسي چه ميداند همسر يك شهيد كه با داشتن دو فرزند، تن به ازدواج نداده، اكنون كه پس از بيست سال، فزرندانش را به خانه بخت فرستاده، چه دردهاي ناگفته اي بر دل دارد؟

كسي چه ميداند كه براي مادر مفقود الاثر، صداي زنگ منزل، هنوز چراغ اميدي است، كه چه زود به خاموشي مي گرايد...

كسي چه ميداند اين نفسهائي كه ما به آرامي و سلامت در سينه خود فرو مي بريم، براي آن جانباز شيميائي هر كدامش يك زخم است، بر روح و روان خود و اطرافيانش...

به اندازه شهيدان و جانبازان و آزادگان... كه نه.... به اندازه دردهاي بيشمار هر يك از آنان ، پدر و مادر و همسران و فرزندانشان....مسئوليت بر دوش داريم...

ايام سالگشت انقلاب است. قدر اين خونها و اين جانفشانيها را بدانيم...

ادامه مطلب در وبلاگ مدیر پارسی بلاگ...